مشغولیت‌های ذهنی‌ یه بنده‌ی خدا

می‌نویسد تا نقد شود و شاید هم گاهی بذری بپاشد برای تفکری بیشتر ...

نکته‌ای برای اندیشیدن ...
ساعت ٢:٥٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

وَأْمُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلَاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَیْهَا ۖ لَا نَسْأَلُکَ رِزْقًا ۖ نَحْنُ نَرْزُقُکَ ۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوَىٰ - سوره‌ی طٰه، آیه‌ی ۱۳۲

کسان خود را به نماز و طاعت خداوند امر کن و خود نیز بر انجام آن صبور باش، ما از تو روزی نمی‌طلبیم بلکه ما خود به تو (و دیگران) روزی می‌دهیم، و عاقبت نیکو برای (اهل) پرهیزکاری و تقواست.


اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اکْفِنِی مَا یَشْغَلُنِی الاِهْتَِمامُ بِهِ، وَ اسْتَعْمِلْنِی بِمَا تَسْأَلُنِی غَداً عَنْهُ، وَ اسْتَفْرِغْ أَیَّامِی فِیما خَلَقْتَنِی لَهُ - دعای مکارم اخلاق امام سجّاد علیه السلام
بارخدایا! درود فرست بر محمد و آل او، و کفایت کن مرا از آنچه که به خود مشغول داشته است همت و اهتمام مرا، و مرا به کاری وا بدار که فردا از من در موردش سؤال خواهی کرد، و فارغ گردان روزهایم را در آنچه که مرا برای آن خلق نموده‌ای (و مرا از راه گم کرده‌های سرگردان در مستی‌ها و گمراهی‌ها قرار مَدِه).
دو دیدگاه موجود در یک طبقه‌ی بندی کلی بین افراد جوامع متفاوت از داخل گرفته تا خارج:
در تئوری: مؤمنین میگویند دنیا مزرعه‌ی آخرت است و «درو کنه هر کسی، هر چیزی رو که کِشته» و بی‌ایمانها میگویند هر چه هست در همین دنیاست
در عمل: افرادی هستند که دو روزه‌ی دنیا را فرصت کوتاهی میدانند برای انجام انتخابهای درست و تلاش برای رسیدن به مقام بندگی خدا، یعنی آنجایی که پیامبر رحمت رسیدند و گفتند که تا بجایی رسیدم که در مقابل خداوند خود را از ذره کمتر دیدم (یعنی تمام نمازم و روش زندگی‌ام و زندگی‌ و مرگم برای خدا شد و نه تنها اعمال و نیتهایم که حتی سلایقم را هم بر رضای خداوند منطبق کردم تا  از خود هیچ نباشم و هر چه هستم از او باشم و برای او)؛ و افردای هم هستند که دو روزه‌ی دنیا را تنها فرصت اندکی برای لذت بردن از زندگی میدانند، در پیامهایشان به یکدیگر میگویند باید غمها و دشمنیها را فراموش کرد و فقط خوش بود و از زندگی لذت برد، تا میشود بیشتر و بیشتر و بیشتر.
عجیب است که در عمل بسیاری از مؤمنین هم در «گروه دوم از نگاه عملی» قرار میگیرند، ظاهراً ذهن تئوری و عملیشان از هم بسیار فاصله دارد. خداوند به همه‌ی ما رحم کند که در مستی خود سرگردان نباشیم ...